sinopses

Orestea Las Vegas

aqui as regras do jogo são ao contrário. a técnica, a estética e a ética estão em 'sfumato'. o único objecto seguro é a porta: ou ficas ou sais. uma casa em que o único critério é em frente, 'au hasard', 'all in', 'straight flush'. pelo jardim, pela copa, pelo 'croupier', pela camarata, pelo alpendre, pelo centro de operações quase secretas. depois como 'una viaxe'. com mapas, com bússolas, com o norte à vista.... e uma cadeira no caminho. onde se possa descansar ou esperar. um copo de água.
regras justas e ajustadas, 'à propos de la révolution'. cartas na mesa. o vencedor ganha uma viagem a Las Vegas. os outros perdem.

das coisas maiores, sabe-se desde a 'orestea', que vencidos e vencedores terminam ambos em frente ao mar.

Un xogo. Tres días. Unha casa. Unha familia. Un fogar. Xa que o fogar non está representado por unha casa senón por unha práctica ou unha serie de prácticas, e cada un ten as súas. Así que nós propoñemos as nosas. Por etapas. A repetición de estas prácticas ofrece máis permanencia, máis acubillo que calquera outro aloxamento.

(Haberá tempo para contar, para escoitar, para facer, para xogar, para producir, para gañar, para perder, para comer, para descansar...haberá un tempo, porque a pesar dos reloxos e da rotación regular da terra, o paso do tempo experiméntase a un ritmo desigual e mediante dous procesos dinámicos diferentes: o tempo como acumulación e o tempo como disipación.)

A repetición, o ritual e o sacrificio combinados coa idea de casa, fogar e familia, extraídos da Oresteia de Esquilo. Tres mulheres. Tres cidades: Santiago de Compostela, Lisboa, Las Vegas. Tres elementos: terra, aire, auga. Tres historias. Repetidas ad infinitum.

E á fin do xogo un sacrificio e un premio. Porque é no lugar da pérdida onde nacen as esperanzas.